Aleksandra Pavićević je rođena u Beogradu 1969. godine. Magistrirala je 1998. a doktorirala 2005. godine na Odeljenju za etnologiju i antropologiju Filozofskog fakulteta u Beogradu. Zaposlena je kao naučna savetnica u Etnografskom institutu Srpske akademije nauka i umetnosti.
Autorka je nekoliko knjiga iz oblasti antropologije braka i porodice i antropologije smrti, kao i velikog broja naučnih radova objavljenih u zemlji i inostranstvu. Objavljuje i eseje iz oblasti kulture i umetnosti. Dugogodišnji je saradnik Kulturnog dodatka dnevnog lista Politika i Drugog programa Radio Beograda. Piše i poeziju i prozu. Njena prva zbirka poezije „Preostale reči“ izašla je 2021. godine, a pesme su objavljene i u nekoliko antologija. Prvu zbirku eseja „Slepo doba. Duhovna sagledavanja kovid pandemije“, objavljuje 2022. godine.
Članica je i jedan je od osnivača ženske pevačke grupe Moba, koja se od 1993. godine bavi sakupljanjem i izvođenjem srpskih izvornih pesama. U istom periodu učestvuje i u radu ženske crkvene pevnice „Sveti Jovan Damaskin“, koja neguje istočno pravoslavno, tzv. „vizantijsko“ pojanje.
