TRAGOM ISTORIJE
Branko – Bato Krković rođen je u starom uskočkom gnijezdu, Ljevištima, Gornjoj Morači, gdje je čast, ponos i ljudska dobrota bila preča od ljudskih života. Odrastajući u tom ambijentu gdje su se, na prelima i posijelima, sakupljali žitelji toga kraja, slušao je od svojih roditelja, rođaka i komšija, najljepše stihove, narodne epske poezije, koja je nastala prije pismenosti, o junaštvu srbskih vitezova i patnji srbskog naroda, koja je prenošena sa koljena na koljeno, sve dokle je Vuk Karadžić Stefanović zapisao i sa njom zadivio mnoge evropske umove.
Kao dječak, ta saznanja, „taložio” je u svojoj duši. Teško je mogao izdržati, a da ih ne pretoči u stih, pisani zapis, da se ne zaboravi, jer sve što se ne zapiše kao da se nije ni desilo. Njegova iskrena želja i živa potreba da ta istorijska saznanja iskaže i saopšti čitaocima, sve što nosi u svojem biću, što je neposredno pročitao, saznao, vidio, doživio, a i osjetio na svojoj koži uspio je da zapiše i sačuva, kako i naslov knjige kaže ,,Tragom istorije”.
Krkovića posebno krasi što je obradio interesantne motive koji sa razlogom zavređuju pažnju. Unutrašnji nemir koji ga je pobudio da ga saopšti čitaocima i tim iskaže svoje pouke i poruke šta pjesma (istorija koja se najbolje pamti) kao umjetnička tvorevina znači.
Brankova poezija je puna životne iskrenosti, istorijskih podataka i topline, ali i bola, jeze i tuge , šta se sve u srpskom rodu dešavalo, da se sačuva čast, ponos i ljudsko dostojanstvo, što kazuje iz srca, sa vrela života, da ostane kao pouka ali i opomena za mlađe generacije.
Nije teško shvatiti da Branko solidno vlada pjesničkim jezikom, vraćajući se mislima u doba dešavanja, da u pravom momentu koristi adekvatne riječi, da učini pjesmu posebno vrijednom, te je postao vrsni pjesnik i umjetnički stvaralac.
Pjesma je dio njegove ličnosti, da skoro ne može bez pjesme, i da koristi svaki trenutak da stihom pretoči u pjesmu brojne motive koje u sebi nosi. Njegovo pjesničko nadahnuće „tjera ga” da to iskazuje, da bi olakšao svojoj duši, poštujući strofe i njegujući rime, imajući lakoću pjesničkog izraza, nastojeći da čitaocu razbije monotoniju koja bi se mogla doživjeti čitajući „iz jednog daha”.
Kada se vraća slobodnom vremenu nastavlja pisanje stihova što mu daje odušak duši jer je za njega odmor druženje sa pjesmom i ljudima, pjesničkim stvaranjem koje je izuzetno plodno.
Poezija obuhvata dugi period istorijskog dešavanja, a i pjesnikovog preživljavanja, što punih pedeset godina stvara, precizno i tačno i saopštava čitalačkoj publici. Pjesnik dolazi sa bistrog vrela jezika, bastiona slobode,otkrivajući čari ljepote i treperenja duše.
Upravo taj Bastion slobode uticao je na njegova osjećanja, da opjeva i viteštva i podlosti, da bi postigao duševni mir, i da stavi u stihove koji su ispunjeni istorijskom zbiljom, dokaz da se ništa ne prašta niti zaboravlja.
Veliki podsticaj dali su mu: Starac Milija, Damjan Dulović, Starac Raško (Dulovuć), Leka Mastilović, pjesnici sa moračkog prostora, koji su Vuku Karadžiću saopštavali stihove, kojima su se divili evropski umovi,kao i poznati,,moderni” narodski morački epski pjesnici: Vuksan Marjanović, hadži Radovan Bećirović – Trebješki, Momir Vojvodić i drugi.
Branko piše i prozu. Za svoje rodno mjesto sakupio je anegdote, izreke i kletve, nastojeći da sačuva tradiciju srbskoga naroda, i pokaže oštroumnost stanovnika toga mjesta, za koju je dobio drugu nagradu, Srebrnu povelju, na konkursu srpskih zemalja. Napisao je zbirku aforizama i Rječnik srpskih arhajičnih riječi, (11.300 riječi) koji je ,,nadam se” zadivio srbsku javnost.
Njegov stvaralački rad potvrđuju brojna priznanja, odlikovanja i Zvanje Duhovni vojvoda koje je primio uz blagoslov Srpske pravoslavne crkve.
Branku želim zdravlje i sreću u životu i uspjeh u stvaralačkom radu, da nas ubrzo okupi na promociji nove knjige.
U Podgorici, 2024.
Milovan – Mišo Kuburović, književnik
